Sagopa Kajmer Gölge Haramileri
Varabildi?in yere kadar var, var, var…
Akar sular dönmez geri t?pk? gençli?im gibi, bebekti ceninin ergeni,bir erdi büyümü? meyvesi.
Sakal-b?yıkla geride kald? Yunusun hamlık evresi, sivilce-akne katledildi soldu yüzümün güneşi.
Ve çivisi dü?mü? tablolarda bir resimdi kendisi, kükreyen ?u gökyüzünde ku?un kilitli kafesi.
Tersi döndü güvenin ansızın belirdi dostun hilesi, fincan kahve içtim kursa??mda kald? telvesi.
Kır??tır yalan kahpesi, ba?tan akıl alır ya cilvesi.
Y?kar geçer bir dostun dü?mancasına hamlesi.
?ki boy a?m?? ihanetin ki kati yok bahanesi, hayrından umutsuzum getirme bari ?errini.
Ve hepsi ayn? yolda yolcu onca bedenin kellesi, meydan önüne dizilecek ve alınacak ifadesi.
Dualar olmasayd? kim kovard? kalle? iblisi Kalbim ak da pak da desen yüzünden yansır pisli?in.
Nakarat:
Altın harflerle yaz mahlasım?. Halvetim kasvet, kem gözlere ?i?…
Cadü ya herru… Ya merru… Kafkef, gölge harâmilerine bir selam çak…
Abile patlad?, demlenir simam, nü?inrevandan handan ummam ben.
Ahu-yi felek mum, ben ?amdan. Dü?mez kalkmaz bir Allahtır uyan…
Verse 2:
Sago sus… Husus derin çukurda içine sin, pusu kuran hu?û içinde gözlerinde kin belirgin.
Vay senin ?u kindar halin. Hin planların var hin. Cenin büyüdü sava?a girdi silahlarım? bana verin.
Yardan sark?tt???n dostlarından kaçının ipini tuttun Onlar güldü, sen somurttun. Kalbinde kaç gül kuruttun
Hatıralarından yüzde kaçın? unuttun Senin adın? anmamak ?art?dır dostlu?umun.
Rapten olma gökyüzünün güneşi sago bu benim yüzüm. Gölgeme s???nır manâ özüm, hicran çölüne dü?tüm.
Yüz pınar ya? ak?tsın gözüm. Kendi ba??ma ö?rendim, kendim büyüdüm. Dudaklarımla gömdüm.
Sanma ?ahım herkesi sen sadıkâne yâr olur. Herkesi sen dost mu sandın belki ol a?yâr olur.
Sadıkâne belki ol âlemde serdâr olur, yâr olur a?yâr olur serdâr olur didâr olur.
