Sagopa Kajmer Mütelam

Mütalam, yabana atılan kof bir raiç. Tanrının elinden yazılan mektubum ben yıllar öncesinden postalanm??, darp edilmi? ruhumun, tek koluyla yazariken bu manzumun mazlum öyküsünü, derme çatma evrenimde bir evim rapim gel de Tanrı konu?um ol!… Forsa bedenim, varsa yoksa bir elim ve bir dilim, mıknatısla mutluluk avında yarenim ve mimli gözlerimle ağlarım ve kinle yıkarım kimi zaman minikleri, sözlerinde gizlidir, çelimsiz hisleri, tıpk? seller ortasında bir gemi, zorba yeller ellerinde savrulan…?mza Sago.

Kalıntılarda tarihin yok olmuş tüm yalanları, alıntılar yapıld?. Asırlar öncesinden günüme gölge dü?üren, bölge içeren her anımda gözlerimden damla yaş döküldü, sık büküldü çok boyun, g?k çıkarmad?, anılar duvara yaslandı, yasla güldü düşmanın, bilmesen de tasla suyunu döktü nefret etti?in tüm dostların, pas tutan duaların, yas törenlerinde haykırışların haz nöbetlerindedir. Asık bakışların, yaz fakirliğinde kış ayazların azraille bo?u?ur oldu karabasan rüyaların. Yetim kalan tebessüm çocuklarının kalbi kırık!…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yardım

WordPress theme: Kippis 1.15