Teoman Yalnız Kalpler Sütunu
hayali girmekti eve, anahtarsız
zili çalarak sadece
hiç bakmam??tık gözü gitse de
yalnız kalpler sütununa gazetede
yalnız uyur,yalnız uyanır
tek ba??na yer yeme?ini
o gün de yalnız uyand?
yarın, dedi, ölme zaman?
açık penceresi so?uk günlerde bile
belki biri girer diye
ama yarın erkek kalkacak
söndürdü ????? gece yarıs?
dünyadaki son gününde
döndü durdu yata??nda
sıkıld?, kalkt?
ilk kez göz att? yalnız kalpler sütununa
yalnız kalpler
sayfalarca yalnız kalpler
zama şimdi mektubu yazazcak
‘kimse mesul de?il!’ deyip imzalayacak
yazd? kısacık son yaz?sınız
att? kendini d??ar? sabaha kar??
son bir kez, ?emsiyesiz
yağmura doysun diye
ba??n? damlalara kaldırd?
sırılsıklam oldu, ?sland?
masasına çöktü?ünde
yine önündeydi gazete
birden kalbiyle ba?land?
yaz?dan hayal etti?ine
dalgalar? deniz kabuklarından
dinleyen çocuklar gibi
bir kalp buldu sayfalarda
sevdi rumuzunu sevdi?i birini
aklında kurdu, kurdu
verdi kalbini hayali birine
yanında dü?ündü onu
çok yak??tırd? kendine
ona bir mektup yazd?
zarfında adresiyle
sonra gitti aynaya bakt?
cesareti var m? hala diye
iki mektup masasında
odaya geri döndü?ünde
bakt? ikisine de
acaba hangisi hangisiydi diye
ansızın gözünden bir damla
önce burnuna, sonra sayfaya
i?te seçti bile gözyaş?m, dedi
koydu mektubu zarfına
y?rtt? att? öbür mektubu
yavaş yavaş aya?a kalkt?
gitti içeriye
son kez dinlenmeye yata??na yatt?.
